موسیقی

این واژه ،یعنی آهنگ های پرمخاطب امروزی یاهمان هیپ هاپ، اولین بار توسط رابرت کیث ویگیگنز استفاده شد که یکی از اعضای گروه ” Grandmaster Flash and the Furious Five ” می باشد ، او برای اینکه دوست خود را که به تازگی به ارتش آمریکا پیوسته بود دست بیاندازد واژه ی “hip/hop/hip/hop” را به شکل ریتمیک مشابه موسیقی مارچ نظامی اجرا کرد . بعدها نیز او هیپ هاپ را هنگام اجرا روی استیج استفاده کرد. اوایل شکل گیری آن استفاده از این واژه (هیپ هاپ یا هیپ هوپرز) نوعی بی احترامی محسوب می شد ولی با گذر زمان به یک فرهنگ مستقل و یک ژانر موسیقی تبدیل شد که با محبوبیت بسیاری نیز همراه گشت. آهنگ Rapper’s Delight ترانه ای بود که توسط یک گروه هیپ هاپ آمریکایی به نام شوگرهیل گنگ حدود سال 1979 ضبط شد و اولین آهنگی بود که در آن واژه هیپ هاپ استفاده شد “I said a hip, hop, the hippie the hippie to the hip hip hop, and you don’t stop” علیرغم اینکه این آهنگ نخستین آهنگ رپ نبود ولی عموما در دنیا از این آهنگ به عنوان نخستین آهنگ رپ یاد می کنند .

رشد هیپ هاپ

در سال 1979 سبک هیپ هاپ تبدیل به به یک ژانر پرطرفدار مخصوصا در میان جوانان شد . این محبوبیت ادامه داشت و در سال 1990 جهانی و گسترده شد . از علت های اصلی محبوبیت رپ تفاوت ها و ساختارشکنی های آن بود . در این سبک به چارچوب‌ها و قاعده هایی که قبلا در موسیقی تعریف ‌شده بود پایبند ‌نبودند و در کل موسیقی رپ در مقایسه با بقیه سبک‌ها انعطاف‌پذیری داشت. از دیگر ویژگی‌‌های کلامی رپ که آن را متمایز می کرد این بود که چارچوب‌های کلی شعر را می شکست و اشعار خلاق و شامل انتقاد حتی گاهی با خشونت و فحاشی بود. درواقع سبک هیپ هاپ احساسات نسل جوان‌ را صریح و بی‌پردۀ بیان می کرد و واقعیت‌‌ها و معضلات اجتماعی و اقتصادی که گریبان گیر طبقات پایین جامعه بود را بازگو می کرد . درواقع فعالان هیپ هاپ تلاش می کردند به وضع حاکم اعتراض کنند .

ضرب‌آهنگ تند این سبک، حاکی از درددل‌ها و عصبانیت های فراوان آن ها از معضلات اجتماعی بود . رپرها در رپ و هیپ هاپ به ساختارهای مرسوم آهنگ‌سازی و یا قافیه‌پردازی کاملا بی اعتنا بودند که این نیز پیام خاص خود را به همراه داشت. ماهیت هیپ هاپ و رپ انتقاد به وضعیت نا به سامان موجود و اعتراض به ساختار رسمی مدرنیسم به دلیل مشکلاتی که بر آن ها تحمیل کردند می باشد.

این واژه ،یعنی آهنگ های پرمخاطب امروزی یاهمان هیپ هاپ، اولین بار توسط رابرت کیث ویگیگنز استفاده شد که یکی از اعضای گروه ” Grandmaster Flash and the Furious Five ” می باشد ، او برای اینکه دوست خود را که به تازگی به ارتش آمریکا پیوسته بود دست بیاندازد واژه ی “hip/hop/hip/hop” را به شکل ریتمیک مشابه موسیقی مارچ نظامی اجرا کرد . بعدها نیز او هیپ هاپ را هنگام اجرا روی استیج استفاده کرد. اوایل شکل گیری آن استفاده از این واژه (هیپ هاپ یا هیپ هوپرز) نوعی بی احترامی محسوب می شد ولی با گذر زمان به یک فرهنگ مستقل و یک ژانر موسیقی تبدیل شد که با محبوبیت بسیاری نیز همراه گشت. آهنگ Rapper’s Delight ترانه ای بود که توسط یک گروه هیپ هاپ آمریکایی به نام شوگرهیل گنگ حدود سال 1979 ضبط شد و اولین آهنگی بود که در آن واژه هیپ هاپ استفاده شد “I said a hip, hop, the hippie the hippie to the hip hip hop, and you don’t stop” علیرغم اینکه این آهنگ نخستین آهنگ رپ نبود ولی عموما در دنیا از این آهنگ به عنوان نخستین آهنگ رپ یاد می کنند .

رشد هیپ هاپ

در سال 1979 سبک هیپ هاپ تبدیل به به یک ژانر پرطرفدار مخصوصا در میان جوانان شد . این محبوبیت ادامه داشت و در سال 1990 جهانی و گسترده شد . از علت های اصلی محبوبیت رپ تفاوت ها و ساختارشکنی های آن بود . در این سبک به چارچوب‌ها و قاعده هایی که قبلا در موسیقی تعریف ‌شده بود پایبند ‌نبودند و در کل موسیقی رپ در مقایسه با بقیه سبک‌ها انعطاف‌پذیری داشت. از دیگر ویژگی‌‌های کلامی رپ که آن را متمایز می کرد این بود که چارچوب‌های کلی شعر را می شکست و اشعار خلاق و شامل انتقاد حتی گاهی با خشونت و فحاشی بود. درواقع سبک هیپ هاپ احساسات نسل جوان‌ را صریح و بی‌پردۀ بیان می کرد و واقعیت‌‌ها و معضلات اجتماعی و اقتصادی که گریبان گیر طبقات پایین جامعه بود را بازگو می کرد . درواقع فعالان هیپ هاپ تلاش می کردند به وضع حاکم اعتراض کنند .

ضرب‌آهنگ تند این سبک، حاکی از درددل‌ها و عصبانیت های فراوان آن ها از معضلات اجتماعی بود . رپرها در رپ و هیپ هاپ به ساختارهای مرسوم آهنگ‌سازی و یا قافیه‌پردازی کاملا بی اعتنا بودند که این نیز پیام خاص خود را به همراه داشت. ماهیت هیپ هاپ و رپ انتقاد به وضعیت نا به سامان موجود و اعتراض به ساختار رسمی مدرنیسم به دلیل مشکلاتی که بر آن ها تحمیل کردند می باشد.