موسیقی

راک اولیه که جزوی از بھترین آھنگ ھای پرمخاطب و جدید بشمار می رفت به طور دقیق از سبک ریتم و بلوز R&B، که نوعی موسیقی رقص سیاهان آمریکایی آمیخته با بلوز بود، و همین طور سبک جاز و سرودهای انجیلی سیاهان نشات گرفت.

موسیقی راک در واقع برگرفته از موسیقی بومی و موسیقی سرزمین های غرب آمریکاست، موسیقی با رنگ و بوی عامیانه و مبتنی بر ساز گیتار که ریشه در فرهنگ روستائیان سفیدپوست آمریکایی دارد. موسیقی راک طی یک دهه از سبکی ساده و رقص محور، به گونه ای از موسیقی تبدیل شد که از نظر رنگ آمیزی، مضمون شعرها و تکنیک های صوتی الکترونیک بسیار متنوع بود.

در آخرین سال های دهه ۱۹۴۰، سبک ریتم و بلوز بین سیاهان آمریکایی به سبکی فراگیر تبدیل شد. در واقع موسیقی ریتم بلوز در سال های دهه ۱۹۵۰ به دلیل ضربآهنگ قوی و به کارگیری ساکسوفون و گیتار الکتریکی در آن، با سبک بلوز تفاوت داشت. موسیقی گروه هایی پیرو سبک سرودهای انجیلی سیاهان مثل drifters و نیز صداهای اوج گیرنده فالستو، در موسیقی گروه platters بخش مهمی از سبک ریتم و بلوز را شکل می‌دادند.

گروه bill Haley and his comets که از قدیمی ترین گروه های مهم در موسیقی راک اند رول بود، گروهی که قطعه rock around the clock آن به اولین قطعه‌ی بسیار تاثیرگذار در این سبک تبدیل شد. البته ناگفته نماند که فیلم جنگل تخته سیاه، سهمی به سزایی در شهرت این قطعه داشت. در نظر بسیاری از مردم آن دوره، این سبک تازه، به سبب شدت صدا، ضرب کوبنده و مضامین جنسی طغیان می‌کرد. جلوه طغیان دوران جوانی اما توسط اولیس پریسلی، که سلطان راک اند رول بود، نمایان شد.

در دهه ۱۹۶۰ اما، موسیقی سیاهان بیشتر سول نامیده می‌شد، اصطلاحی که در واقع بر حالت های پر احساس، منشا مذهبی و ارتباط این سبک با سیاهان تاکید داشت. از هنرمندان سبک سول می‌توان به جیمز براون، ری چارلز، و آرثا فرانکلین اشاره کرد.

گونه ای دیگر از موسیقی سول که ترکیبی است از ریتم و بلوز و موسیقی مردم پسند، موتاون نام دارد که در اصل از نام یک کمپانی ضبط صفحه در دیترویت، گرفته شده است. موتاون، عنوان ترکیبی از ریتم های آواز مذهبی سیاهان، هارمونی های مدرن، ملودی های ملایم و شعرهای درخشان آوازی توصیف شده است. گروه Diana Ross and supreme و استیوی واندر که اولین قطعه‌ی بسیار محبوب او در ۱۹۶۳، هنگامی که فقط سیزده سال داشت به اجرا درآمد، از ستارگان موتاون هستند.

در سال ۱۹۶۴ اما با سفر بیتل ها به آمریکا، دفتر تازه ای در تاریخ موسیقی راک گشوده شد. گروه بیتل ها The Beatles و rolling stones بر عرصه‌ی موسیقی مردم پسند آمریکا تاثیر گذاشتند. موسیقیدانان راک در سال های میانی و پایانی دهه ۱۹۶۰ با تاثیرپذیری از آن ها، در قلمرو وسیع تری از منابع به کنکاش صداها و ایده های موسیقیایی پرداختند. این موسقیدانان به تجربه‌ی جلوه های الکترونیک، سازهای کلاسیک و غیرغربی ،گام ها، توالی های اکوردی و ریتم های نامتعارف دست زدند.

در دهه ۱۹۶۰ موسیقی راک همچنین عناصر موسیقی عامیانه را جذب می‌کرد و شعر آوازهای آن اغلب مرتبط با موضوع های روز مثل جنگ و نابرابری های نژادی بود. محرک این تحول، در واقع موفقیت باب دیلن، آوازنویس و وُکال بود.

در سال های پایانی دهه ۱۹۶۰، موسیقی مردم پسند تنوعی چشمگیر داشت. اصطلاح های زیادی که در این دوران سر بر آوردند، نشان از بازتاب تنوع سبک های موسیقی راک در این سال ها بودند: راک عامیانه folk rock، راک جاز jazz rick، راک کلاسیک classic rock، راک توهمی psychedelic rock، راک اسیدی acid rick.

می رسیم به سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ که موسیقی راک لطمه های زیادی خورد. گروه بیتل ها رسمن منحل شدنش را اعلام کرد و سه نفر از پیشگامان موسیقی راک به طرزی ناباورانه درگذشتند، جیمی هندریکس و جنیس جاپلین و جیم موریسون. با این همه، موسیقی راک در دهه ۱۹۷۰ همچنان محبوب ماند. این دهه شاهد تداوم بسیاری از سبک های دهه ۱۹۶۰، احیای راک اند رول قدیمی و ظهور گونه ای نو از موسیقی رقص به نام دیسکو بود. اجرا کنندگان کهنه کار مثل باب دیلن و استیوی واندر و رولینگ استونز، همچنان به فعالیت ادامه دادند ولی ستاره هایی تازه نیز در این عرصه ظهور کردند، مثل لیندا رانستات، بیلی جول، بروس اسپرینگستین و دانا سامر. اوایل دهه ۱۹۷۰، مدتی نسبت به راک اند رول دهه ۱۹۵۰، مجذوبیت نوستالوژیک بوجود آمد و کمپانی های ضبط، آلبوم های زیادی از قطعه های محبوب قدیمی را در مجموعه هایی تازه، عرضه کردند.